Colonia xa ten dono. O FC Barcelona levantou onte domingo a decimoterceira Champions League da súa historia cunha actuación que non deixou lugar á dúbida: 37-34 ante un Füchse Berlin que chegou con fame, enerxía e a mellor tempada da súa historia, e que se atopou cun equipo que sabe exactamente como gañar isto. O LANXESS arena viu como os azulgranas construíron a vitoria ladrillo a ladrillo, mantiveron o tipo cando Berlin ameazou con reducir a renda, e pecharon o partido sen deixar que a tensión chegase a converterse en perigo real.
Dous partidos, dúas vitorias. O Barça saíu de Colonia sen ter perdido un só set. E Carlos Ortega convértese no adestrador con máis títulos europeos da historia do balonmán de clubs.
A final que Berlin non puido romper
O Füchse Berlin chegaba á final co empuxe de quen fixera o máis difícil: eliminar o campión defensor o día anterior. A semifinal contra o Magdeburg lles deu ritmo, confianza e unha inercia que no balonmán ten un peso enorme. O LANXESS arena agardaba un partido aberto, de alta velocidade, con Mathias Gidsel repartindo xogo e o equipo berlinés intentando converter a final nunha carreira de sprints onde o cansazo físico e mental se convertese en factor determinante.
O Barça leu exactamente ese guión. E desactivouno.
O partido arrancou igualado: 2-2 nos primeiros minutos. Ese foi o único momento de equilibrio real. Desde aí, os azulgranas foron sumando de forma metódica, sen conceder espazos en transición, construíndo desde atrás con Emil Nielsen como primeiro escudo e xestionando o ritmo do partido cunha frialdade que a estas alturas é case unha sinal de identidade do equipo de Ortega.
O dato que mellor resume a primeira parte de Berlin: Mathias Gidsel, o home que marcara 144 goles na tempada regular —o máximo da historia nunha soa edición da Champions—, non anotou ata o minuto 25. Nese momento, o Barça xa gañaba por cinco goles. O que debería ser a peza máis perigosa do Füchse foi neutralizada durante toda a primeira metade por unha combinación de defensa colectiva, lectura posicional e a presión constante que o 5:1 azulgrana exerceu sobre a construción berlinesa.
O descanso chegou cun 20-16 favorable ao Barça. Unha diferenza que, contra Berlin, non era cómoda. Pero si suficiente para traballar desde a calma.
Berlín aperta, o Barça non cede
O segundo tempo foi diferente. O Füchse saíu do descanso con outra disposición. Gidsel comezou a atopar espazos, a defensa berlinesa axustouse, e o equipo comezou a funcionar máis como o equipo que fascinara durante toda a tempada. As diferenzas de cinco e seis goles que o Barça acumulara comezaron a reducirse.
No momento máis perigoso do partido para Barcelona, o marcador chegou a 33-31. Dous goles. O Füchse cheiraba o sangue. O LANXESS arena rugía. E entón apareceu o Barça.
Non o Barça nervioso que na semifinal vira como o Aalborg o arrastraba á prórroga. O Barça frío. O que sabe que nestes momentos non hai que acelerar, senón controlar. Nielsen fixo unha intervención clave baixo paus no momento de máxima presión. Blaž Janc marcou un gol de máis mérito do que parece. Domen Makuc foi implacable desde a liña de seis metros. E a renda volveu abrirse.
O 37-34 final non reflicte do todo a diferenza real de nivel entre os dous equipos nos momentos decisivos. Berlin intentouno con todo —incluíndo dúas tarxetas vermellas que complicaron aínda máis as cousas— pero o Barça nunca lles deixou crer que podían gañar este partido.
O decimoterceiro título dunha historia que continúa
Carlos Ortega suma o seu noveno título europeo como adestrador de clubs. É o récord histórico da competición. E faino cun equipo que podería ter xustificado a derrota en Colonia —chegaron ao FINAL4 tras unha semifinal na que foron a prórroga— e que, con todo, saíu á pista cunha claridade de ideas que fai que todo pareza sinxelo cando non o é.
Emil Nielsen foi determinante. Nos momentos onde o partido ameazou con complicarse, o porteiro dinamarqués apareceu coa solidez de quen sabe exactamente o que fai. Os números finais non reflicten todo o que achegou: foron as intervencións nos momentos correctos, non a cantidade, o que fixo a diferenza.
Janc, Makuc e Luís Frade na liña de seis metros mantiveron o equipo na súa posición ofensiva máis cómoda. E un Barça que nunca renunciou á súa estrutura, que non intentou ser máis rápido do que o partido necesitaba e que executou o plan de Ortega coa precisión de quen fixo isto moitas veces, recolleu o sementado.
O Füchse Berlin pode saír de Colonia coa cabeza alta. A súa tempada foi extraordinaria. Gidsel pechou o ano como o maior goleador da historia nunha soa tempada. A semifinal contra o Magdeburg foi un dos partidos máis intensos dos últimos FINAL4. E o proxecto berlinés ten agora a certeza de que pode pelexar por isto.
Pero hoxe Colonia é azulgrana. O LANXESS arena viu o mellor equipo de Europa levantar o trofeo. E o balonmán europeo pode prepararse para seguir discutindo se alguén será capaz de quitarlle isto ao Barça.
Director · Liftados
O Barça non gañou a final no minuto 60. Gañouna nos primeiros vinte e cinco.
O que máis me impresionou desta final non é o resultado, nin o nivel de Barcelona durante os 60 minutos. O que me impresionou é o que fixo o Barça con Mathias Gidsel na primeira parte. O mellor goleador da historia da Champions nunha soa tempada —144 goles na liga regular— non marcou ata o minuto 25, cando o partido xa estaba roto. Non foi casualidade. Foi un plan defensivo executado á perfección.
O Barça non intentou parar a Gidsel individualmente. Iso non funciona. O que fixo foi cortar os balóns antes de que chegasen ás súas mans: o 5:1 presionando a construción de Berlin, Nielsen mandando sobre a portaría, a defensa sen axudas innecesarias. E cando Gidsel por fin recibiu o balón con espazo, xa ían cinco abaixo. Nese contexto é moito máis difícil ser Gidsel ca cando o partido está aberto.
Berlin intentouno na segunda parte. Puxéronse a dous goles. E aí apareceu Nielsen outra vez. E Janc. E Makuc. Iso é o que teñen os equipos que gañaron trece veces isto: saben exactamente que facer cando o partido aperta.
O Füchse Berlin ten un mérito enorme. Fixeron unha tempada histórica. Pero o balonmán europeo ten un problema: mentres o Barça siga tendo a Ortega, a Nielsen e a esa capacidade para non romperse nos momentos clave, vai ser moi difícil quitarlles o título.
Colonia 2026 foi un FINAL4 dos que se lembran. Dous partidos épicos o sábado, unha final que prometía máis emoción da que ao final houbo. O campión foino de principio a fin. E iso, ás veces, é o máis difícil de aceptar para o rival.
