Koloniak berriz egin zuen Koloniak inork baino hobeto egiten duena: eskubaloia tentsio handiko ikuskizun bihurtzea. Bi finalaurre. Txapeldun bat tronutik bota. Barçaren pultsua neurtzeko luzapen bat. Urtebete mendekuaren zain zeraman baten goseaz jokatu zuen Füchse Berlin. Eta itxuratzen duena baino letagin gehiago duen final bat.
Gizonezkoen Champions Leagueko Final Fourrak bi partida oso desberdin utzi zituen, baina ondorio bera: Lanxess Arenan ez da aski minutu askotan ondo jokatzea. Itxiten jakin behar da. Sufritzen jakin behar da. Atea behar da besoa pisutsu hasten denean. Ulertu behar da Koloniak xehetasunak ez direla txikiak.
Füchse Berlin-ek txapeldun den SC Magdeburg menderatu zuen, 35-40, erritmo oso altuko eta 75 golezko Alemaniako finalaurrean. Ondoren, Barça-k Aalborg gainditu zuen, 32-37, denbora erregelamenduzkoaren amaieran 28ko berdinketaren ondoren luzapena behar izan zuen finalaurrean. Igandean finala izango da Barça eta Füchseren artean. Esperientzia goseari aurre. Ofizioa lotsagabekeriari aurre. Historia, aspirante izan nahi ez duen talde baten aurka.
Füchse Berlin 40-35 SC Magdeburg: abiadura bizian jokatutako mendekua
Lehen finalaurreak memoria zuen. Magdeburg eta Füchse Berlin ez ziren Kolonia iritsi une egokian gurutzatzen diren bi ezezagun bezala. Zor bat zegoen. Iaz, Magdeburgek Europako finala irabazi zion Füchse berari. Oraingoan, Berlin beste aurpegi batekin iritsi zen. Helduagoa. Erasokorragoa. Txapeldunari partida bat baino gehiago kendu ziezaiokeelakoan konbentzituago.
Eta erritmotik egin zuen.
Partida inork espekulatzeko asmorik ez balu bezala hasi zen. Füchsek korrika egin zuen, Magdeburgek trukea onartu zuen eta finalaurrea berehala eremu ia basati batean sartu zen. Ez zegoen Final Four-ean batzuetan agertzen den azterketa-tarte hori. Kolpeak, jaurtiketak, trantsizioak eta sentsazio argi bat egon ziren: Berlinek partida zabaldu eta txapeldunak atzerantz metro asko defendatzera behartu nahi zuen.
Azken emaitzak, 40-35 Füchse Berlinen alde, eraso-bolumena azaltzen du, baina ez guztiz funtsa. Finalaurre hau Berlinek irabazi zuen bere proposamena eusteko gai izan zelako Magdeburgek txapeldunek egiten dutena egiteko mehatxua egin zuenean ere: lehenik bizirik atera eta gero zigortu. Bennet Wiegerten taldeak desabantaila zabal bat altxatu eta partidan sartu zen guztiz, baina azken laurdenak oxigenorik gabe utzi zuen. Magdeburgek ia hamar minutuko lehorte bat jasan zuen golik sartu gabe, eta hor hautsi zen finalaurrea.
Tarte horretan agertu zen Dejan Milosavljev.Ordura arte, partida atezainena baino erasoena izan zen. Baina Final Four batean ez duzu beti 60 minutu irabazi behar atetik. Batzuetan nahikoa da finalerako pasea erabakitzen duten hamarrak irabaztea. Milosavljevek egin zuen. Itzela egin zen Magdeburgek gol bat behar zuenean berriz agintzeko, angeluak itxi zituen, beldurtu zuen eta Berlini behar zuena eman zion: korrika egiteko denbora eta sinesteko distantzia.
Eraso-izen propioen arratsaldea ere izan zen. Mathias Gidsel-ek berriz erakutsi zuen zergatik den jasotzen duen bakoitzean defentsa baten geometria aldatzen duten jokalarietako bat. Ez da sartzen duena bakarrik. Zuzentzera behartzen duena da. Bere lehen abiaduraren mehatxua da, kontaktuarekiko beldurra, laguntza iristen denean baloia askatzeko irakurketa. Haren ondoan, Lasse Andersson-ek kanpoko jaurtiketa, nortasuna eta partidak erabaki indartsu bat noiz eskatzen duen oso ondo dakien jokalariaren sentsazioa eman zion Berlini.
Magdeburg harrotasunez erori zen, baina erori zen. Eta hori jada albistea da. Txapeldunak ez zuen odol-isuria gelditzeko gai izan Berlinek jarraitutasuna aurkitu zuenean. 75 golezko partida batean, arazoa ez da normalean asko jasotzea. Arazoa gehien behar duzunean gol egiteari uztea da.
Füchse Berlinek ez zuen irabazi bakarrik. Motxila bat kendu zuen. Eta hori, Champions Leagueko final baten aurretik, asko pisatu dezake.
Barça 37-32 Aalborg: bizirik ateratzea ere handitasun modu bat da
Bigarren finalaurrea beste borroka mota bat izan zen. Hasieran gutxiago zorrotza. Taktikoagoa. Barçak partidaren zati handian kontrolatuagoa. Eta, agian horregatik, arriskutsuagoa Aalborg hazten hasi zenean.
Carlos Ortegaren taldeak bere abantaila atzetik eraiki zuen. Defentsa serioa, kontaktuetan intentsitatea eta Emil Nielsen taldeari eusten Aalborgek posizio argiak aurkitzen zituenean. Barça atsedenaldira lau golezko abantailarekin joan zen, lehen zati oso sendo bat islatzen zuena. Ez zen arrapostu bat. Europako Barçan ezagunagoa zen zerbait zen: kontrola, ofizioa eta finalaurrea nahi zuen lekuan zuela sentitzea.
Minutu askotan, partida bide horretatik zihoala zirudien. Barçak abantailak kudeatzen zituen, gol garrantzitsuak aurkitzen zituen une garrantzitsuetan eta Aalborgek gauza gehiegi ondo egin behar zituela itzultzeko ematen zuen. Baina talde daniarrak ez zuen inoiz amore eman. Eta hori ere finalaurre hauen izaeraren parte da. Koloniak inork ez du finalik entregatzen aurkaria egindakoagoa dirudielako.
Aalborg doitzen joan zen. Hobeto defendatu zuen, korrika egin zuen ahal zuenean eta konfiantza aurkitzen hasi zen. Barçak, partida nolabaiteko erosotasun-eremu batean zuenak, amaiera deserosoan sartzen joan zen. Abantaila murriztu zen. Partida tentsioz bete zen. Eta 28-28ko berdinketak finalaurrea luzapenera eraman zuen.
Une hori arriskutsuegia zen Barçarentzat. Ez hainbeste markagailuagatik, sentsazioagatik baizik. Hainbeste minutuz aurretik egon den talde batek aurkariak luzapenera eramaten duela ikusten duenean, arriskua ez da fisikoa bakarrik. Mentala da. Zalantza agertzen da. Galdutako aukeren oroitzapena agertzen da. Inork ahoskatzen ez duen baina denek sentitzen duten galdera agertzen da: ihes egiten ari zaigu?
Barçak urteak gau hauek bizitzen daramatzaten taldeek erantzuten duten bezala erantzun zuen. Ez zen urduritu. Ez zen Aalborgen inertzia emozionalak eraman. Atea hutsik zigortu zuen, gol errazak aurkitu zituen une garrantzitsuenean eta berriz Nielsenen gainean oinarritu zen atea ixteko partidak esku-hartze bat gehiago eskatzen zuenean.
Zazpi sei aurka apustuak Aalborgi bizia eman zion, baina luzapenean arrisku-eremu bihurtu zen. Barçak ondo irakurri zuen noiz korrika egin, noiz jaurti eta noiz zigortu. Minutu gutxitan, finalaurre irekia zirudiena berriz blaugrana kontrolpean geratu zen. 32-37ko azken emaitzak engaina dezake partida ikusi ez zuena. Ez zen garaipen erosoa izan. Biziraupenaren garaipena izan zen.
Eta bizirik ateratzea, Champions Leagueko finalaurre batean, handitasun modu bat da ere.
Barça ofizioarekin iristen da; Berlin, goseaz
Igandeko finalak kontraste oso erakargarria uzten du. Barça esperientziatik iristen da, memoria lehiakorretik, partidak ertzera bultzatu arren ez hausteko gaitasun horretatik. Füchse Berlin energiatik iristen da, mendekutik eta txapeldunari kendu izanaren kolpe emozionaletik.
Barçak badaki finalak jokatzen. Badaki pultsua jaisten aurkariak igo nahi duenean. Badaki atea, defentsa eta ofizioko golak aurkitzen. Baina aurrean izango du talde bat, finala lasterketa bihurtzea lortzen badu, kalte handia egin dezakeena.
Berlinek Gidsel du, laguntza etengabeekin defendatzera behartzen duena. Kanpoko jaurtiketa du. Atea du Milosavljevek finalaurreko maila emozionala mantentzen badu. Eta entrenatzen ez den zerbait du: ihes egiten utzi ezin den aukera baten aurrean egotearen sentsazioa.
Barçak, bere aldetik, erritmoa kontrolatu behar du. Finala marka altuegi batera joaten bada, Berlin eroso sentituko da. Barçak luzeago, posizionalago, astunago egitea lortzen badu, bide handia irabazita izango du. Hor sartuko dira Nielsen, defentsa, mendekotasunen kudeaketa, beteranoen lasaitasuna eta Carlos Ortegak Füchse trantsizioan gehiegi bizi ez dadin saihesteko duen gaitasuna.
Ez dirudi aurretik idatzitako final bat. Eta hori da Koloniari gerta dakiokeen onena.
Analista · Liftados
Ez du irabazten hobekien jokatzen duenak. Partida hausten denean hobeto eusten duenak irabazten du.
Finalaurre hauek utzi duten gauza oso argia da: Koloniak ez du beti minutu gehien hobekien jokatzen duenak irabazten, partida hausten denean hobeto eusten duenak baizik.
Füchse Berlinek lotsagabekeria basati puntu bat izan zuen. Ez zen beldurtu Magdeburgek partida buelta eman zionean eta hori, txapeldunaren aurka, asko esaten da. Gidselek berriz ere ukitzen zuen bakoitzean finalaurre baten erritmoa aldatzeko gai den jokalaria zirudien, baina niretzat gakoa Milosavljev izan zen. Ez zen beharrezkoa partida osoa gelditzea. Nahikoa izan zuen une zehatzean agertzea. Eta hori Final Four batean final bat balio du.
Barçak, ordea, beste toki batetik irabazi zuen. Esperientziatik irabazi zuen. Minutu askotan partida kontrolpean zuela zirudien, baina Aalborgek lio izugarri batean sartu zuen. Eta hor Barçak urteak gau hauek bizitzen daramatzaten taldeek egiten dutena egin zuen: ez zen urduritu partida luzapenera joan zenean. Zazpi sei aurka zigortu zuen, atea aurkitu zuen, korrika egin zuen egokia zenean eta ulertu zuen finalaurrea jada ez zela ederki jokatzeaz, bizirik ateratzeaz baizik.
Finala ederra iruditzen zait bi izaera oso desberdin aurrez aurre jartzen dituelako. Berlin goseaz, energiaz eta txapeldunari baimenik eskatu gabe eraitsi diola sentitzen iristen da. Barça ofizioarekin, memoria lehiakorrarekin eta partida gehiegi korapilatu denean ere irtenbidea aurkitzeko bere gaitasun horrekin iristen da.
Füchsek korrika egitea eta markagailua eraso-basakeria batera eramatea lortzen badu, aukera asko izango ditu. Barçak partida jaisten badu, luze defendatzen badu eta Berlin deserosoago jokatzera behartzen badu, finala aldea blaugranaren aldera erori daiteke.
Baina hori da politena: ez dirudi aurretik idatzitako final bat. Eta Koloniak, inork gidoia ziurtatua ez duenean, normalean zerbait handia gertatzen da.
