Jorge Maqueda Villafranca-ko baloi-gelara sartu zen bere osaba Jesusek jada gehiago jasaten ez zuelako. "Joan pabiloira, ziurrenik norbait egongo da hor zerbaitetan jolasten, joan hara eta utzi enbarazu egiteari." Horrela hasten da, hitzez hitz, Espainiako eskubaloiak eman duen atzelari osoenetako baten istorioa. Senide baten nekearen ondorioz.

Aste honetan Liftadosen hartu dugu. Baloi-gela batean grabatu dugu —bai, baloiekin apaletan eta Arehucas botila bat atzean, emakumezkoen taldeak Kanarietan Zilarrean jokatu zuenetik hor zegoena— eta KS Kielceko atzelariarekin ordubete atera da, osorik entzutea merezi duena.

Jesus osaba eta Villafranca-ko pabiloia

Maquedaren jatorrizko istorioa hain ona da non amorru ematen duen lehenago kontatu ez izanak. Txikitan, bere hitzetan, "oso trasto" zen. Uda batean bere osaba Jesusen etxean, muga-mugan, bizitza aldatu zion esaldia bota zion: "Joan pabiloira." Joan zen. Eskubaloian ari ziren. Galdetu zuen jolas zezakeen. Entrenatzaileak aurrean zuena ikusi zuen: bere adinerako altua, handia eta ezkerrekoa. Ondorioa berehalakoa izan zen: "Ez zaitut futbolean jarriko, bota-okerra zara, beraz geratu hemen gurekin." Espainiako eskubaloi osoak zerbait zor dio Jesus osabari.

Villafranca-tik Valero Riveraren campusera 15 urterekin. Handik entrenatzaile batek Bartzelonan kontaktuak zituen bere anaiaren bidez, tiratu zuten, eta Maqueda proban amaitu zen. Amaitzean, Valerok berarekin eta bere gurasoekin bildu zen: nahi bazuten, blaugrana harrobian geratuko zen. Ez Masian, orduan ia futbolarentzat esklusiboa zena, tutore bat zuen pisu batean baizik. Horrela egiten ziren gauzak.

2017: Europako txapeldunak Skopjen

Maquedaren ibilbidean paragrafo propioa merezi duen une bat badago, Mazedoniako Vardarrekin 2017ko Champions da. Irabazi zuten. Eta Skopjera itzuli zirenean itxaroten zituena izenik gabekoa zen: aireportutik hirigunera, jende guztia autopistan, auto guztiak geldituta. Haiek ohiko autobus irekian. Plaza lepo. Heroi nazionalak.

"Ez dut inoiz bizitzan hau bizi", dio Maquedak. Eta Espainiako selekzioarekin dominak irabazi dituen, Veszprémen eta Kielcen jokatu duen norbaitek dio, non pabiloia Champions bakoitzean betetzen den. Baina hura ezberdina zen. Vardarren zaleria, berak deskribatzen duen bezala, futbol-erakoa da, ultra-erakoa: "Iristen zinen eta tinpanoak min ematen zizkizuten zaratagatik." Talde hark, Raúl González eta Davis aulkian zituela, ez zen faboritoa. Gertatu zena badakigu.

Raúl González: eskubaloia ikusten irakatsi ziona

Galdetu genion zein den gehien ikasi duen entrenatzailea. Zalantzarik gabe: Raúl González. "Nik lehen oso gordin jokatzen nuen, oso animalia, barrura, dena barrura. Raúlri esker izan zen eskubaloia ikusten irakatsi zidana." Bizitza osoan erasotzailea alboko alde ahulera, kanpora bidaltzen. Vardarrera iristen da eta ez dela, barrura bidali behar direla esaten diote. Mundu berri bat.

"Egin nuen aldaketa horri esker, orain jokatzen ari naiz. Lehen bezala jokatzen jarraitu banu, kolpeak, lesioak, ez nintzateke jokatzen egongo." Hori da entrenatzaile on batek egiten duena: gaur hobea izatea bakarrik ez, hamar urte barru ere izaten jarraitu ahal izatea. Raúlen aurretik: Rafa Guijosa Alcobendasen, zeinak izaera eraiki zion zigorrarekin eta beti aurrera. Ondoren: Talant Dujshebaev Kielcen, zeinak lepoan duen zainak ia historia propioa duen.

Sterbik tranpa zen. Karabatić, gerra ziurtatua

Aurre egin dion atezainik zailena segundo bat ere ez zaio kostatzen: Sterbik. "Zuzenean tranpa zen. Atezain tranpa zen." Ez bakarrik gelditzen zuenagatik, baizik eta nola beldurtzen zuen. Ikusten zenuen eta jada pentsatzen zenuen ez zela sartuko. Kroaziako Europako Txapelketara lesionatuta iritsi zen, presaka deitu zioten, eta aurkariak berotzen ikusten zuen eta aurpegia aldatzen zuen. Hori da Arpad.

Eta defentsan aurkaririk gogorrena: Nikola Karabatić. Ez hainbeste kolpearen bortizkeriagatik, aurrez aurreko lehiaren nobletasunagatik baizik. "Barrura doan tipo noble bat eta nahi duzun guztia jo diezaiokezu eta ez da ezer gertatzen." Gerra garbia, gerra ziurtatua, partida eta partida, PSGrekin, Frantziako selekzioarekin, beti gauza bera. Podcastean egiten dugun Jordan jokoan, Karabatićek txanda guztiak irabazi zituen, inork tronutik kendu gabe.

Espainiako selekzioa: lagunak, ez lankideak

Espainiako belaunaldi urrezkoari buruz, Maquedak kanpotik askok susmatzen genuena hitzetan jartzen du: ez ziren lankideak, lagunak ziren. "Jende guztiak zituen gogoak selekziora joateko, maiz ikusten ez zenuen jende horrekin batzeko." Eta hori zelaian nabaritzen zen: zuk golik ez sartzea berdin zitzaizula, defentsan gainditzen zintuztenean alde egiten zenuela eta atezainak geldituko zuela jakiten zenuela.

Rodrigo Corralesekin Veszprémen ituna isila zuten: "Zuk bi kontra sartzen direnean ez ukitu ere. Nik geldituko diot. Ez ukitu, ukitzen baduzu penaltia txistu egingo dutelako eta nazkatuko nauzulako." Hori konfiantza da. Hori talde bat da. Eta azken baloia beti Alex Dujshebaeven zen, Alex fin dagoenean, gelditu dezakeenak gelditu dezala.

Handienetako batekin ordubete. Entzun ezazu.